दर्द - ऐ - दात

मी आताशा ठरवुनच टाकलंय,
पुढचं प्रेम या डॉक्टरवरच करायचं.
सगळे दात काढले तिनं,
तरी तिच्यावरच मरायचं.

मी आताशा ठरवुनच टाकलंय...

एक दिवस काय झालं,
बासुंदी पिता पिता हाटेलात
पुढचा एक दात कर्रकन हलला
मला वाटलं त्याचा बेरिंगच निसटला

घरी येता येता दवाखान्यांत गेलो
तिथली रांग पाहुन मनोमन सुखावलो
बाहेर एक बाउन्सर बहुधा कंपाउंडर असावा
आत नाही जमलं की इथंच उपटत असावा.

शेवटी माझा नंबर आला, हळुच आत गेलो
बेसिनमधले गोरे हात पाहुनच गार झालो
या हातानी एक काय चार दात काढा
जमलं तर भरुन द्या मागच्या दोन दाढा

'येस,प्लिज, य, खुर्चीवर बसा,' आवाज बरा नव्हता,
काळी तिन पांढरी दोनच्या मध्ये अडकला होता
काय झालंय ते विचारलं, तेंव्हा बरं वाटलं
खुप दिवसाचं दुख: एकदम घशात साठलं,

भारावुन म्हणलं, सगळेच दात दुखतात
तोच खर्रारा आवाज, 'इथंच सगळे चुकतात '
मी म्हणलं, चुकत असेल तर चुको लाख बापडं
आवाज बरा नसला तरी छान असावं रुपडं

मागुन येउन तिनं हनुवटी धरली
दाढी न केल्याची मलाच लाज वाटली
ग्लोव्हज मधुन देखील तिला टोचु नयेत केस
परतफेड म्हणुन उद्या ड्ब्बल करेन फेस

तो स्टिलचा आकडा, डोळ्यासमोर आला
प्रेम बिम विसरा,मला माशाचा हुक वाटला
मासा तर घाबरेलच असा हुक पाहुन
मी मात्र सावरलो मागची बोटं पाहुन

' अरे अरे, फार त्रास असेल ना ?'
जेवताना सारखं अवघड होत असेल ना ?
सताड उघड्या तोंडातुन ग्वाँ ग्वाँ आवाज आला
सवयीनं तिच्या मेंदुनं पटकन संदेश टिपला

शेवटी तो हुक दुख-या दातावर विसावला
त्याचा थंडपणा मला कण्यापर्यंत जाणवला
ओरडता येत नसल्यानं मी तोंडच हलवलं
तिथंच मला गो-या बोटातलं बळ जाणवलं

दोन मिनिटं तिच्या बोटांचा खेळ चालु होता
त्याचवेळी चुकार बटा खाली पडत होत्या
त्या सगळ्याचा अंत खरंच सुखात होता
आता एक खड्डा माझ्या मुखात होता

रक्ताळलेल्या बोटानीच तिनं कापुस दिला
'पाच मिनिटं धरा ' पुन्हा खर्रारा आला
मग थोडा सावरुन बसलो समोर येउन
ती ही बसली खुर्चीत, मास्क काढला ठेवुन

ती पाहताच बाला, जबडा उलुशिक हलला
क्रुकेड दात तिचा,तिच्या ओठावर दिसला,
नालायक तो दात तिला अस्सा टोचत असेल
शाप दिला त्याला तुझ्यात कच्ची मटकी फसेल

समोरच्या कागदावर फक्त तीन लाईनि दिसल्या
आवाजात देव तर अक्षरात मास्तर फसला,
'ह्या सकाळी आणि ह्या रात्री दोन घ्या;
आज आणि उद्या फक्त थंडच काही प्या'

कागद हातात घेताना, थोडासाच झालेला स्पर्श
घाण अडकलेल्या नखांना दुर्मिळ असा हर्ष
' माझा दात मिळेल का , शेवटचा पाहायला
एवढी वर्षं घातलं होतं कोलगेटनं नाहायला

पटकन उठली तशी, खुर्ची मागं करुन
वळली गर्रकन तिथंच ओढणी वर ओढुन
स्टिलच्या ट्रे मधुन एक दात उचलला
कापसात ठेवुन हळुच माझ्या पुढे ठेवला

मग तोच खर्रारा पुन्हा एकदा घुमला
'जपुन ठेवा तुमच्याकडं, व्यवस्थित चांगला,
असा दात काढलेला जसा नागाच असतो
प्रेमात आलं आड कुणी तर कचकन चावतो,

असल्या भ्याड कल्पना कधी पटत नाहीत
तेंव्हा मात्र दात ठेवला खिशात कापसासहित
भिती आहे उद्या दुसराच कुणी येईल
माझे सगळे दात एकदम सुधारुन देईल

दुसरा एखादा दात दुखरा नाही याचं दुखः होतंय
नेक्स्ट व्हिजिट परवाच आहे याचं बरं वाटतंय
वाटलं इथंच विचारावं तोंड उघडुन एकदा,
पण बिल पाहुन म्हणालो,
च्यायला एका दाताला ५००/- बराय तुमचा धंदा.

Print Page

प्रार्थना.. आता एकच...

कोपरापुढचे हात सुने होत नाहीत, विटत नाहीट, विरत नाहीत,
त्रासदायक माणसांची विल्हेवाट कशी लावतात ?
बोळकं झालेल्या तोंडात पेज भरवताना
दोन चमचे उकळतं पाणि टाकावंसं वाटतं आहे
माझी म्हणावी अशी अपेक्षा उरलेली नाही
माझे म्हणावे असे ' हे ' पण फार उरले नाही
गोळ्या,सुया, सलाईन ह्यांचा वरखर्च
रक्त संपत आलेल्या देहाला आज पेज पचणार की नाही ??

रात्र उलटताना पुन्हा त्याच स्क्रिनकडे लक्ष जाते
श्वासाचं पुक्क अन उश्वासाचा ट्यॅन
बाजुला लटकवलेली पिशवी अन कॉटखालचं पॅन

मरणाची भिक्षा मागतात ह्यांचे सुरकुतले हात
दिसु लागतो बाजुचा पडद्यामागं मेलेला
ऐकु येतो त्याच्या बायकोचा शोक
अशावेळेस हात कुणासमोर जोडू?
कुणासमोर मागु, स्वातंत्र्य अशा शोकाचं?

दवाखानातल्या ह्या एकविसाव्या रात्री
पुक अन ट्यॅन ऐकताना वाटते आहे
उद्याचं कोवळं उन ह्यांच्या मिटत्या डोळ्यांवर कोसळण्याआधीच
मिळाली थोडी आंतरिक शक्ती तर
तर
.
.
.
.
ती पिवळी नळी ओढावी म्हणते........

Print Page

वांझोटा...

बोंबला, तिच्यायला माझी बायको बायको म्हणुन जिला जीव लावला, दहा वर्षे जे तिला सोसावं लागलं ते सोसायला मदत केली, बोललो असेन एक दोन वेळा मी सुद्धा चिडुन, पण म्हणुन असं पदरचं दुखः इंटरनेटवर मांडावं, ह्या देशात कायदा आहे म्हणे की, बलात्कार झालेल्या बाईचं नाव डायरेक्ट लिहित नाहीत, मग हे कसं काय चालतं.

हा काय बलात्कार नाही का, म्हणजे जे नटरंग मध्ये दाखवलं तसं झालं तरच पुरुषावर बलात्कार होतो का, बायकांची मनं जळतात, करपतात, उध्वस्त होतात आणि पुरुषाच्य मनाला काय नवी पालवी फुटते, पालीला शेपटी फुटते तशी ? हे जहरी बोल अन कुजक्या नजरा फक्त बायकांसाठी राखीव आहेत काय, त्यांना बोलवत नसतील बारश्याला अन हळदी कुंकुवाला, तसं मी गेल्यावर पण ऑफिसातले सगळे चालु असणारा पोरांच्या अ‍ॅडमिशनचा विषय एका शब्दात बदलतातच की, तेवढंच कशाला शेजारचा चोच्या, लग्न होईपर्यंत का नंतर सुद्धा बायको माहेरी गेली की माझ्याकडुन स***भी अन *च्या* च्या पिडिएफ घेउन जायचा अन आता बायकोची टेस्ट पॉझिटिव्ह आली की साला बोलायचं पण टाळतो माझ्याशी.

जसं काय अन्याय ही बायकांची मक्तेदारी असल्यासारखंच बोलतात सगळेजण, बाहेरचे बोलतात ते इनडायरेक्ट ,पण जेंव्हा सख्ख्या भावानं मदतीची तयारी दाखवली तेंव्हा मला काय गुदगुल्या झाल्या असतील असं वाटतंय काय ? नाकाखाली मिशा आहेत तर डोळ्यातुन पाणी नाही आलं पाहिजे, असं शिकवणारे अण्णा असते ना, तर त्यांना सुद्धा या न उमटणा-या शिक्यासारख्या मिशांचा भिकारचोट पणा दाखवुन दिला असता, पण ते गेले म्हणुन एका वर्षात लग्न करायचं म्हणुन समोर आलेल्या दुस-याच पोरीला हो म्हणुन बसलो , पुढं हे असं काही होईल याची काय जाण होती.

पहिली चार वर्षे, नोकरी पक्की नाही, शहरातला खर्च परवडत नाही, म्हणुन मारुन नेली, मग नंतर तर आमचंच काय तरी चुकतंय असं वाटायला लागलं, शास्त्रीय ते अशास्त्रीय सगळी पुस्तकं वाचुन झाली, तेवढ्यासाठी घरी पिसि घेउन रात्र रात्र भर नेट धुंडाळुन झालं, जेवढ्या रात्री पोर होण्यासाठी जागवल्या असतील त्यापेक्षा जास्त ह्यात गेल्या, नंतर आईच इथं येउन राहिली मग तर काय सगळाच आनंद होता, दर महिन्याला तारखेवर लक्ष ठेवुनच राहायची , आधीच बायकोला ते दिवस वाईट जायचे त्यात आधी रडगाणं मग बायकोचं सुरु.

मग वैदु, आयुर्वेद, गव्हांकुराचा रस अन कसचं काय सुरु केले, घरच्या विझत चाललेल्या दिव्याचा धुर बिल्डिंगमध्ये पसरला होता, आणि मग हे प्रकरण जास्तच पेटलं. हिच्या डोक्यात काय म्हणे तर आपण मुल दत्तक घेउ, आपलं नसलं तरी काय झालं, त्याला आपलं करु, लहान ५-८ महिन्याचं असलं की त्याला काही कळत नसतं, त्याला एवढं प्रेम देउ की त्याला जन्मभर बाकी कुणाची आठवणच नको यायला.

थेरी बरी वाटली, पण प्रात्याक्षिक कितीतरी जास्त अवघड असतं, तसं हे सगळीकडंच असते, करण्यापेक्षा बोलणं जास्त सोपं असतं, जेंव्हा एकदोन अनाथाश्रमात गेलो, तेंव्हा पहिल्यांदा तर आमच्यावरच संशय घेतला, मग आर्थिक परिस्थिती चांगली आहे सिद्ध करा, सामाजिक परिस्थिती चांगली आहे सिद्ध करा, बायकोच्या डोक्यावर मुल नसण्यानं परिणाम झालेला नाही, तिची मानसिक स्थिती बिघडलेली नाही ह्याचं प्रमाणपत्र आणा, एवढ्या भानगडी की आम्ही जन्माला येउन कुणाला जन्माला घालु शकत नाही हा या जगातला सग़ळ्यात मोठा गुन्हा आहे असं वाटायला लागलंय, त्यात पुन्हा हिचं, आपलं नसलं तरी काय झालं त्याला आपलं करु, असा कंटाळा आलाय ना याचा.

अरे जे पोर या जगात आलं ते कुणाच्या तरी नादानपणातुन आलंय की कुणाच्या तरी पापातुन की कुणाच्या भीतीतुन काय माहीत, आणि ते सोडलंय का ह्याची काय माहिती आपल्याला ? अशा सोडलेल्या पोरांचं काय होतं ते महाभारतानं कर्णाच्या रुपात दाखवुन दिलेलंच आहे, आणि त्याची अवस्था तो अभेद्य कवच कुंडलांसहित जन्मला तेंव्हाची, आम्हाला जे मिळेल, त्याला अनाथाश्रमाच्या लोकांनी पल्स पोलिओ तरी दिलंय का नाही कुणास ठाउक.

असंच एक लेकरु, ते आपण घरी आणायचं, त्याला आपलं म्हणायचं, आपलं पोर म्हणजे काय फक्त आपलं रक्त मांस नसतं, तर आपले संस्कार, आपली बुद्धी, आपल्या भावना घेउनच जन्माला येतं ते. उगा आवडलं म्हणुन पोर घरात आणायला काय ते कुत्र्याचं पिलु आहे, आणलं, दुध पाजलं, फिरायला नेलं, बस म्हणलं की बसतंय, भुंक म्हणलं की भुंकतंय.

आता आपलं मायेचं लेकरु असावं असं मला पण वाटतंय, मला बाबा म्हणावं, त्याच्या चिमुकल्या हातात बोटं दिल्यावर झोपेत असुन पण त्यानं ती घट्ट धरावीत, त्याचा हात हातात धरुन गालावर फिरवावा आणि मग बायकोनं ओरडावं, 'दाढी टोचंल त्याला रडेल ते ' , दुध पाजुन झाल्यावर कडेवर घेउन ढेकर काढली की आपलंच पोट भरल्यासारखं वाटावं, कधी 'गुणी बा़ळ तर कधी ' निज आता' म्हणत त्याला झोपवावं, असं मला पण वाटतं, आणि असं होत नाहीये म्हणुन रडु पण येतं, पण नाकाखालच्या मिशा आड येतात..

त्या सलीलच्या दमलेल्या बाबाला कहाणी सांगायला एक परी आहे, इथं आम्ही नुसतंच दमतोय आणि घरी येउन पाठीकडं पाठ करुन झोपतोय. पण पुन्हा एखादा दिवस माझी इच्छा उफाळुन येते बाप होण्याची तर कधी बायकोची आईपणाची स्वप्नं जागं करतात, मग कुस बदलली जाते पण उजवली जात नाही अजुन..

Print Page